De kracht van bloggen?

BlogPower.nl was van okt. 2010 tot okt. 2011 een platform over de kracht van het bloggen. Dit ontstond uit een combinatie van mijn werk en mijn (hobby) blog Knappers.nl.
......................................

Laatste reacties

Berichten per rubriek

Pagina's

Archief


« | Main | »

“Me, myself and I” door Sharp Ben

By John Knappers | april 26, 2011

Eénmalig: Me, myself and I
(gastblog door Sharp Ben)

Er is een spreekwoord dat zegt: “aan jezelf herken je de ander”. Wanneer ik voor het eerst een blog bezoek, ga ik altijd op zoek naar de persoon achter de blog. Kwestie van een en ander te kunnen kaderen. Als dat spreekwoord ook voor jou opgaat, beste lezer, dan heb je bij het lezen van deze blog vermoedelijk een probleem. Wie op zoek gaat naar de man achter Handikri(bbels) en daarvoor een beroep wil doen  op personalia allerhande is eraan voor de moeite. Trouwens, het is nog maar de vraag of dergelijke personalia ook daadwerkelijk iets toevoegen aan deze blog. Als het goed is, kan je je immers een beeld vormen aan de hand van de stukjes die hier verschijnen. Of dat gevormde beeld dan strookt met de werkelijkheid, dat valt nog te bezien. Maar is dat eigenlijk wel belangrijk?
Wanneer ik het over mijn persoonlijk leven heb, dan kom ik al zeer snel bij mijn handicap terecht. Of ik dat nu wil of niet. Het kan/mag je verbazen dat een zo prominent kenmerk van mijn persoonlijkheid zo moeizaam tot in mijn schrijfsels doordringt. Die handicap is immers zeer goed zichtbaar en alomtegenwoordig. Niet altijd even makkelijk in deze tijden waarin alles en iedereen er gelikt, jong en fris moeten uitzien en vooral perfect moet kunnen functioneren. Ik wil hier enkel kwijt dat ik mij omwille van die handicap permanent voortbeweeg door middel van een elektrische rolstoel, en ik voor zowat iedere activiteit in het dagelijks leven hulp nodig heb.

Ja, de handicap is ernstig; en ja, die handicap heeft bij momenten  gigantische consequenties in mijn persoonlijk leven; en ja, dat is niet altijd even gemakkelijk. Maar aan de andere kant: ik heb het enorme geluk in België geboren te zijn met zijn uitgebreide en eindeloos commaneukende sociale zekerheidssysteem, en de almaar voortschrijdende technologische vooruitgang die maakt dat zo’n zware handicap al bij al nog leefbaar is. Laat me een twintigtal jaar vroeger geboren worden, een paar 1000 km zuidelijker en het plaatje had er compleet anders kunnen uitzien.  Om maar te zeggen dat er mensen zijn die er veel slechter aan toe zijn dan ik.
Dus neen, ik hoef geen medelijden en nee ik veeg mijn handicap niet onder de mat, en nee, ik schaam mij niet om mijn handicap. Ik probeer er simpelweg mee te leven. En het lukt aardig, dank u!
Waar ik het in het dagelijks leven het moeilijkste mee heb? Één ding is zeker het is niet mijn handicap op zich. Daar valt zoals gezegd goed mee te leven. Het eindeloze plannen – van minuut tot minuut soms – en de ridicule, commaneukerij van de subsidiërende overheid, die neem ik er ook nog wel bij.
De reacties van medeburgers op mijn handicap dat is een ander paar mouwen. Hier wordt duidelijk dat we in een wereld leven waar perceptie en de eerste indruk allesbepalend is. En wie dacht dat de vooroordelen jegens gehandicapten anno 2011 wel verdwenen zouden zijn, die is eraan voor de moeite. Blijkbaar is het feit dat ik mij door middel van vier wielen voortbeweeg en mij op een hoogte van anderhalve meter boven de grond bevindt voor velen van u een alibi voor pedant, infantiel en betuttelend en kleinerend gedrag jegens mijn persoon. Verder kijken dan de neus – of in dit geval de rolwagen – lang is, het vergt blijkbaar een mentaliteitswijziging en dat is per definitie een werk van lange adem. Die lange adem spaar ik (vooral) voor het leven buiten deze blog.

Overigens, het gaat niet (helemaal) op de goegemeente te veroordelen voor het ongepast bejegenen van personen met een handicap. Het kostte mij immers zowat 25 jaar om mezelf niet te zien als “de gehandicapte”, maar als een “man/burger met een handicap”. Een kleine nuance, maar een wereld van verschil, geloof me! Ik wil dus best aannemen dat wanneer mensen me occasioneel tegen het lijf lopen in eerste instantie hun toevlucht nemen tot stereotype vooroordelen. Het zij je vergeven, zelfs! Het mag alleen niet blijven duren.

Het moge intussen duidelijk zijn dat in deze kolommen niet zo zeer de gehandicapte spreekt, maar eerder de man, de burger, de echtgenoot, de consument, de humorist, de lezer, de kiezer, de kankeraar, de bewonderaar, de liefhebber, de hobbyist.
Moge het in die optiek ook duidelijk zijn dat de mening van een gehandicapte zich niet enkel hoeft te beperken tot een mening over “zielig-want-ziek-zijn-hopelijk-snel-beter-worden en hier-is-het-bulletin-met-de-laatste-nieuwe-vastgestelde-kwaaltjes over dit-en-dat-niet-kunnen-doen tot en met was-ik-toch-maar-nooit-geboren.”

Dat bloggen is op zich al een aanrader. Want eerder dan lezers te laten zien wie je bent, kan je je met je blog concentreren op hoe je wil dat lezers je zien. In een betrekkelijke rust en anonimiteit kan je bepaalde aspecten van je persoonlijkheid extra in de verf zetten, andere bewust op de achtergrond laten.

Nooit gedacht dat zulks mij zoveel zou bijbrengen in mijn leven van alledag: ik word een beter (want rustiger) medemens en dito burger. Dingen van je af schrijven, heet zoiets zeker?
Deze blog is eerder geplaatst op  http://handikri.blogspot.com/ door Sharp Ben

Topics: Bloggen, Even wat anders, Gastblogs | 2 Comments »

2 Responses to ““Me, myself and I” door Sharp Ben”

  1. Lauradenkt Says:
    april 27th, 2011 at 08:24

    Zoals ik al zei op je blog: goed stukje, echt waar!

  2. Kort en Klein Says:
    april 29th, 2011 at 08:12

    Toppie Ben ! En eindelijk een duidelijke foto!

Comments